‘छबी’ चित्रपटातून मानवी भावभावनांचा गहिरा वेध

मराठी चित्रपटसृष्टीत एक वेगळा सूर घेऊन आलेला ‘छबी’ हा चित्रपट केवळ दृश्यांचा खेळ नाही, तर प्रत्येक छबीमागील भावनांचा, आठवणींचा आणि आत्मशोधाचा गहिरा प्रवास आहे. जयातालक्षी छेडा यांच्या ‘केके फिल्म्स मुस्कर’ या बॅनरखाली निर्मित आणि अद्वैत डी. मसुरकर दिग्दर्शित हा चित्रपट प्रेक्षकांना अंतर्मुख करणारा अनुभव देतो.

“प्रत्येक छबीला एक गोष्ट असते” या टॅगलाइनसह ‘छबी’ चित्रपट मानवी आयुष्यातील सूक्ष्म भावभावनांना शब्द आणि दृश्यरूप देतो. चित्रपटात कोणतेही मोठे नाट्य, गोंगाट किंवा अतिनाट्य नाही—पण आहे एक शांत, खोल आणि विचारप्रवृत्त करणारी कथा जी प्रेक्षकांच्या मनात खोलवर रुजते.

दिग्दर्शक अद्वैत मसुरकर यांची दृष्टी नेहमीच संवेदनशील आणि वास्तवाशी जोडलेली राहिली आहे. ‘छबी’मध्ये त्यांनी प्रकाश, छाया आणि फ्रेम्सचा वापर करून एक भावनिक वातावरण निर्माण केले आहे. चित्रपटातील दृश्यरचना ही आठवणींच्या धूसर छायांसारखी आहे—जिथे प्रत्येक फ्रेम मागे काहीतरी सांगून जाते, पण पूर्णपणे उलगडत नाही.

कथानक एका व्यक्तीच्या आत्मशोधाभोवती फिरते. त्याच्या आयुष्यातील विस्मरणात गेलेल्या छबी पुन्हा समोर येतात आणि त्या छबींमधून त्याला स्वतःची ओळख, त्याचे संबंध, त्याचे निर्णय आणि त्याचे पश्चात्ताप समजतात. चित्रपटात संवाद कमी आहेत, पण जे आहेत ते खोल अर्थवाही आहेत. पात्रं ही साचेबद्ध नाहीत—ती जशी आहेत तशीच दाखवली आहेत, त्यांच्या त्रुटींसह, त्यांच्या भावनांसह.

जयातालक्षी छेडा यांची निर्मिती ही केवळ आर्थिक गुंतवणूक नाही, तर एक भावनिक गुंतवणूक आहे. त्यांनी अशा विषयाला पाठिंबा दिला आहे जो मुख्य प्रवाहात फारसा दिसत नाही. ‘छबी’ चित्रपटात त्यांनी एक अशी कथा सादर केली आहे जी प्रेक्षकांना त्यांच्या स्वतःच्या आयुष्यातील विस्मरणात गेलेल्या छबी आठवायला भाग पाडते.

चित्रपटातील पार्श्वसंगीत हे कथानकाच्या भावनांशी सुसंगत आहे. पारंपरिक वाद्यांचा आणि आधुनिक ध्वनींचा समतोल राखत, संगीत हे दृश्यांमधील भावनांना अधिक गहिरं करतं. विशेषतः काही प्रसंगांमध्ये संगीत हे संवादांपेक्षा अधिक प्रभावी ठरतं.

कलाकारांच्या अभिनयाबद्दल बोलायचं झालं, तर प्रत्येकाने आपल्या भूमिकेत पूर्णपणे समरस होऊन काम केलं आहे. मुख्य भूमिका साकारणाऱ्या कलाकाराने अत्यंत संयमित आणि सूक्ष्म अभिनय करून पात्राच्या अंतर्मनाचा वेध घेतला आहे. सहकलाकारांनीही त्यांच्या भूमिकांमधून कथेला आवश्यक ती गती आणि भावनिक खोली दिली आहे.

‘छबी’ चित्रपट केवळ एक कथा नाही, तर एक अनुभव आहे. तो प्रेक्षकांना त्यांच्या स्वतःच्या आयुष्यातील विस्मरणात गेलेल्या छबींशी जोडतो. तो विचार करायला भाग पाडतो—आपण कोणत्या छबींना विसरलो आहोत? कोणत्या छबींमागे गोष्टी दडल्या आहेत? आणि त्या गोष्टी पुन्हा समोर आल्या तर आपण त्यांना कसं सामोरं जाणार?

मराठी चित्रपटसृष्टीत ‘छबी’ हा चित्रपट एक वेगळा ठसा उमटवेल, यात शंका नाही. तो केवळ मनोरंजन नाही, तर आत्मपरीक्षण आहे. तो प्रेक्षकांना अंतर्मुख करतो, आठवणींचा धागा पकडतो आणि त्यांना त्यांच्या स्वतःच्या छबींमधून पुन्हा एकदा स्वतःला पाहायला भाग पाडतो.